O próximo 24 de outubro celebramos o "Día da Biblioteca"!!!
Gonzalo Moure é un escritor do
que temos varias obras na nosa biblioteca, algunha das cales foi elixida tamén
no noso club de lectura “Os Xurelos Lectores”. Se non o coñecedes, memorizade
ben o seu nome, xa que este escritor é desas persoas que sempre aportan, que
merecen a pena, que son imprescindibles… Queredes ler o pregón que escribiu
para celebrar o “Día da biblioteca” este ano? Leva por título “O día da luz”, e
di así:
Veño do deserto do Sahara, de
inaugurar unha biblioteca. Está en Dajla, o máis afastado, o máis olvidado dos
cinco campamentos de refuxiados saharauis. É a cuarta biblioteca que
construímos, e é fermosa. No centro plantamos árbores, para que os nenos e
xóvenes do Sájara poidan experimentar o gozo de sentarse á súa sombra a ler un
libro. Non queremos que esa biblioteca sexa ningún “templo do silencio”, senón
máis ben un espazo para o son, para o ruído. Unha biblioteca que xa é o lugar
máis fermoso do campamento. Un espazo para desexar ir a buscar lectura, pero
tamén amizade, soños compartidos. Incluso amor. Un lugar no que namorarse
mirando uns ollos por riba dun libro. Porque ao fin e ao cabo, a biblioteca é o
lugar no que se descubre ao outro, de papel ou de carne.
Nunha película inesquecible, a
mellor película de ciencia ficción da historia, “2001, unha odisea do espazo”,
aparece un monólito cada vez que o home se dispón a dar un salto cualitativo.
Kubrick, o seu director, debería poñer un libro no seu lugar. Porque foron os
libros os que marcaron o ritmo dos cambios do ser humano. Porque o libro é o
laboratorio do home, o lugar no que se experimenta con emocións,
descubrimentos, utopías, apostas. Somos o que somos porque pensamos e
escribimos sobre como ser e sobre como non ser. E seremos o que pensemos, o que
pensen e escriban as próximas xeracións.
Así que unha biblioteca non é só
un lugar no que invitar a ler, senón tamén, ou por iso, un lugar no que invitar
a escribir. As bibliotecas do século XXI son, poden ser, teñen que ser o
sementeiro de novas novelas, novos monólitos, mollóns do noso futuro. Se o
século XX foi sen dúbida o século da lectura, o século XXI pode chegar a ser o
século da escritura, xa o está sendo.
Por todo iso construímos bibliotecas nos campamentos do deserto. Porque non son só para os saharauis. Págaas a nosa sociedade civil, mediante socios adultos, e mediante actividades solidarias en colexios, institutos e bibliotecas. E os alumnos e lectores que as sufragan fanse conscientes do extraordinario que é ter unha biblioteca, aprender a valorar a súa, a defendela. Cada biblioteca do deserto ten detrás a miles de nenos, xóvenes e adultos que fixeron o posible co seu pequeno esforzo. Sumando. Cada lector saharaui ten ao seu carón a miles de lectores, máis conscientes da importancia dunha biblioteca, porque co seu traballo construíuse unha, nun clima en un lugar tan hostil.
Por todo iso construímos bibliotecas nos campamentos do deserto. Porque non son só para os saharauis. Págaas a nosa sociedade civil, mediante socios adultos, e mediante actividades solidarias en colexios, institutos e bibliotecas. E os alumnos e lectores que as sufragan fanse conscientes do extraordinario que é ter unha biblioteca, aprender a valorar a súa, a defendela. Cada biblioteca do deserto ten detrás a miles de nenos, xóvenes e adultos que fixeron o posible co seu pequeno esforzo. Sumando. Cada lector saharaui ten ao seu carón a miles de lectores, máis conscientes da importancia dunha biblioteca, porque co seu traballo construíuse unha, nun clima en un lugar tan hostil.
Pensa na
túa biblioteca. Houbo un día no que esa biblioteca non existía. Alguén soñouna,
loitou por ela, encheuna de libros e tamén de soños. Faite do equipo dese
alguén que a fixo posible, loita por un mundo no que non haxa un ser humano que
non teña cerca unha biblioteca, ou un amoroso bibliobús. Que non haxa un só
neno, xoven ou adulto, que non roce a man dunha bibliotecaria que lle
aconselle, que o oriente no labirinto. Que é o mesmo que dicir que non haxa un
só ser humano conectado ao que foi, ao que é e ao que será.
Na túa man hai millóns de mans,
estreitando a túa, acompañándote no camino. Tenras ou cheas de callos, pequenas ou grandes. No libro
que te espera na mesiña de noite ou onda o sofá, hai millóns de libros.
Inxenuos ou complexos, humildes ou luxosos. Pero todos preciosos. Conectados
todos por un invisible fío de prata que une man con man, andel con andel, un
fío inacabable e luminoso. Inacabable, e así sexa. Hoxe é o Día da Biblioteca,
que é o mesmo que dicir O día da luz.
Feliz día, feliz século.
(Texto: Gonzalo
Moure. Cartel: Alfonso Zapico)
